“ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน
แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก”

ข้อความสุดท้ายที่ ม.ร.ว.กีรติ เขียนให้นพพรก่อนเสียชีวิต 
จากนวนิยายเรื่อง “ข้างหลังภาพ” ของ “ศรีบูรพา”

-1-

วันปลายฤดูใบไม้ร่วงปี 2550 , อุทยานแห่งชาติชิชิ บู ทามาไก ประเทศญี่ปุ่น

ท่ามกลางอุณหภูมิ 15 องศาเซลเซียส แทบไร้สุ้มเสียงหรือสำเนียงใดรอบตัว สิ่งที่ปรากฎตรงหน้าคือความเงียบ

ผมพบตัวเองอยู่ท่ามกลางทิวสนอายุนับพันปีที่ยืนต้นสูงเสียดฟ้า

ข้างหน้า คือทางเดินเล็กๆ ทอดยาวลับหายเข้าไปในราวป่า

อ่านต่อ »

พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 บนกำแพงระเบียงทิศใต้ฝั่งตะวันตก

- 3 -

สำหรับคนไทย ไฮไลต์อีกอย่างหนึ่งของนครวัดคือภาพสลักส่วนหนึ่งบนกำแพงระเบียงทิศใต้ฝั่งตะวันตก ณ ชั้นแรกสุดของปราสาท ที่เล่าเรื่องการยกทัพไปตีอาณาจักรจามของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ยาวเกือบ 1 กิโลเมตร โดยจัดแบ่งเป็นกองทัพจากเมืองต่างๆ อย่างชัดเจน 

อ่านต่อ »

“See Ankor and die”
อาร์โนลด์ ทอยน์บี
นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ

- 1 -

มิถุนายน 2550 , เมืองเสียมเรียบ

ที่ชั้นบนสุดของปราสาทนครวัด ผมพบว่ารูปอัปสรายามต้องแสงอาทิตย์ที่สาดมาทางทิศอัสดงคตนั้นงดงามอย่างน่าตื่นตะลึง แต่พอตัดสินใจยกกล้องดิจิตอลขึ้นบันทึกภาพ ก็จะพบว่าเลข “0″ สว่างวาบอยู่บนหน้าปัด - - บอกสถานะกล้องว่าไม่สามารถบันทึกภาพได้อีกต่อไปเว้นแต่จะลบภาพเก่าที่บันทึกในช่วงตลอด 3 วันที่ผมสัญจรอยู่ในแถบภาคเหนือของภาคเหนือของกัมพูชาออกสัก 7-10 ภาพ

อ่านต่อ »

“การทำงานเพื่อช่วยบุคคลที่ตกทุกข์และมีปัญหา

เป็นปัจจัยชีวิตของข้าพเจ้า”

องุ่น มาลิก

- 1 -

ในช่วงชีวิตอันแสนสั้น นายจะทำอะไรทิ้งไว้ให้กับโลก ให้กับประเทศ ให้กับบ้านที่เราเกิดมาอาศัยอยู่ได้บ้าง ? อย่างน้อยก็ให้การที่เราเกิดเป็นคนนี้มีค่าขึ้นมา

ผมเกิดคำถามแบบนี้ขึ้นอีกครั้งเมื่อคราวยืนอยู่หน้าเนินคอนกรีตเล็ก ๆ ติดกับสถาบันปรีดี พนมยงค์ ในซอบทองหล่อ ซึ่งฝังร่างของบุคคลท่านหนึ่งเอาไว้

หลายคนอาจนึกไม่ออกว่าซอยทองหล่อ ทำเลทองทางธุรกิจ ที่ซึ่งราคาที่ดินนับมูลค่ากันเป็นตารางเซนติเมตรด้วยระดับร้อยล้านบาทขึ้นไปจะมีสุสานของใครบางคนตั้งอยู่ได้

หากถามบรรดานักธุรกิจผู้บูชาเงินเป็นพระเจ้า เขาอาจมองคนที่ทำเช่นนี้ว่าบ้า ด้วยถ้าหากเปลี่ยนจากการทำเป็นสุสานแล้วเอาไปใช้ประโยชน์ทางธุรกิจผลทีได้ย่อมแตกต่างกันลิบลับ ทั้งการกระทำนั้นจะดลบันดาลให้บุคคลผู้นั้นและลูกหลานร่ำรวยมหาศาลใช้สิบชาติก็ไม่จบ

แต่บุคคลที่ผมได้มีโอกาสทำความคารวะขณะนี้เธอไม่ได้คิดเช่นนั้น … .

อ่านต่อ »